review chronische klacht 1

Wat ben ik blij en dankbaar dat ik de stap heb gezet om bij Angelique aan te kloppen! Op het moment dat je haar ontmoet, voel je dat het goed en veilig is.

Ik voelde mij altijd een soort `ice queen’, zo noemde ik dat zelf; sterk, stoer, met weinig emoties, gaan met die banaan, altijd bezig, altijd maar doorgaan. Prachtig gezin, een baan, een eigen bedrijf, genieten van een concert, lekker bier, motorrijden, hoop lol met vrienden. Alles gaat toch goed?

Maar ergens, diep vanbinnen, wist ik ook wel dat dat niet helemaal klopte... Toen kwam corona op mijn pad en dat werd longcovid. Volledig gevloerd lag ik dagenlang in het donker, zonder geluid op bed, niet in staat om ook maar iets te doen in huis, laat staan werken. Toen ik weer een beetje kon lezen begon mijn online zoektocht. Wat kan ik doen om weer beter te worden? De berichten waren niet hoopvol: ´onderzoekers tasten nog steeds in het duister, er is nog geen remedie gevonden voor longcovid´. Ik was en bleef positief, maar tegelijkertijd speelde de gedachte ‘word ik wel weer beter?’ steeds vaker door mijn hoofd. Een eerste lichtpuntje.

Een ergotherapeute bracht mij een heel eind op weg (zij was uiteindelijk ook diegene die mij bij Angelique gebracht heeft). Meerdere rustmomenten per dag met behulp van een app bleek mij goed te doen: ik begon wat in huis te scharrelen. Het was de bedrijfsarts die de suggestie deed of ik zuurstoftherapie wilde volgen. Nu ik achteraf terugkijk, realiseer ik mij dat de zuurstoftherapie en alles wat erom heen hing, de vonk was voor een doorbraak in mijn herstel. En dan bedoel ik niet alleen het fysieke herstel van mijn lijf, maar ook de start van mijn emotionele herstel. In de ‘tank’ zoals we dat noemden, ontstond namelijk een soort band tussen de tankgenoten. Lief en leed werd gedeeld, we hebben gelachen tot de tranen over ons gezicht rolden. Allemaal hele zieke mensen, (niet alleen mensen met longcovid, maar ook mensen met kanker en andere akelige ziekten). Ik heb mij verbaasd over de kracht van verbinding en heb er hele warme vriendschappen aan over gehouden. En, hé ja, dit zijn emoties...!

Toen wist ik het zeker, ik moet hier verder mee, met het (door-)voelen van mijn emoties. Dat was het moment dat ik bij Angelique binnenstapte. Wat een gouden greep was dat! Als eerste kreeg ik zomaar als ´huiswerk´ mee, dat ik een boek moest lezen en twee podcasts moest luisteren. Hûh? Voor mijn gare longcovid brein in eerste instantie wel veel om te lezen (en weer opnieuw lezen), te onthouden én te begrijpen. Maar wát ik moest lezen was verbluffend krachtig. Namelijk, hoe ons brein ons probeert te beschermen tegen onveilige of gevaarlijke situaties en ons tegelijkertijd voor de gek kan houden. Kort gezegd komt het erop neer, dat onverwerkte emoties uit ons hele leven in ons onderbewustzijn worden opgeslagen. Het is het brein dat ervoor zorgt dat deze daar blijven. Want, het doorvoelen van deze emoties ziet het brein als gevaar. Ze doet er alles aan om ze niet te hoeven voelen. Ze heeft hiervoor een afleidingsmanouvre bedacht: pijn in je lichaam of andere klachten. Je bent dan zo gefocust op die pijn, dat je geen tijd hebt om emoties te voelen. In mijn geval was de emotie onverwerkte boosheid de boosdoener (😊).

Er bleken situaties te zijn in mijn vroege jeugd waardoor ik inwendig enorm boos was geweest. Opgestapeld met stress uit het dagelijks leven en de karaktereigenschap hoogsensitiviteit, had ik het gevoel gekregen dat ik er niet toedeed: ik wees mezelf af en ontwikkelde een negatief zelfbeeld van mijzelf. Het is de angst voor afwijzing die mij mijn leven lang in haar grip heeft gehouden. Om de angst voor afwijzing maar niet te hoeven voelen, heb ik mijzelf verschillende gedragingen aangeleerd of normen opgelegd: perfectionistisch zijn, altijd aanpassen aan de ander om ‘aardig gevonden' te worden en conflicten vermijden.

Samen met de gedachte ‘word ik nog wel beter?’ of ‘als ik meer ga bewegen krijg ik waarschijnlijk weer een terugval’ zijn dit stuk voor stuk overtuigingen die ervoor zorgen dat je in een vicieuze cirkel blijft ronddraaien. Door de verdrongen emoties te herkennen en toch toe te laten (nee, dat is niet altijd fijn), geef ik mijn brein het sein dat het ‘veilig’ is en verliest het afleidingsmechanisme haar functie. De druk is eraf.

Samen met en door Angelique heb ik mijn verdrongen emoties kunnen benoemen en doorvoelen. Ik herken mijn (beperkende) overtuigingen/gedrag. Ben ik mij bewust geworden van het afleidingsmechanisme van mijn brein en ‘dat ik helemaal niet stuk ben’; het zenuwstelsel is alleen ontregeld. We hebben gesprekken gevoerd (de boekenkast met breinplaatjes is onuitputtelijk), gewoon lekker op de stoel met een kop koffie of thee, ik heb gelezen, geschreven, en ja ik heb ook op de behandelbank gelegen en een behandeling hypnotherapie ondergaan. En nee, dat is niet zweverig en ben ik ‘back on track’. Nu ruim twee jaar ziekte, ben ik weer op weg naar herstel. Écht herstel, van binnenuit. Ik heb de juiste tools in handen gekregen, daar ben ik van overtuigd.

Ik nodig je van harte uit hetzelfde te doen. Onder de warme, liefdevolle begeleiding van Angelique, samen met de bak aan kennis en deskundigheid die zij in huis heeft, kan dat niet mis gaan!